James Balao continued to serve the masses. He courageously used his education for social transformation. He did not let up even when he knew that he was under enemy surveillance.
On September 17, 2008, James Balao disappeared. Up to this time, he has not been found.
OPEN DOOR (for James Balao)
I keep looking toward an open door
One night I saw your vivid silhouette
I gingerly reached for it as it crystallized
into a figment of my constant imagination
Must you know about the muffled cries
That punctuate the serenity of night
Or the darkness of promise set against
The backdrop of daylight?
Your sick mother sits in her wheelchair
Oblivious to your disappearance
She keeps asking you to scratch her back
Sometimes, hope looms large
In the prayers of the multitude-
The peasants, students, lawyers,
Teachers, workers, friends
Searching every corner for you
But the torrent of angry typhoons
Dissolves hope so tenuous in its tears
Yesterday, the sun was shining bright
Your friends came. We brewed rice wine
In your grandfather’s prized Ming jar
Our ancestors drank tapuy to celebrate
The old rice is very red, almost violet-
the ones from Kalinga you always liked
We looked at your old photos, writings
Remembered your words, your passions
Your love for truth, justice, equity, honor
Alas, I woke up this morning
To the sound of strong rain hammering on the roof
Droplets of rain are wetting our creaking floor
From the hole you did not patch last month
You missed that or planned to patch it later?
I sit by the window hoping the rain peters out
And sunshine crawls its way inside your room
The radio just announced that six miners
Trapped inside tunnels gave up the ghost
But ten conquered death, shaming the typhoon
A lot of work still needs to be done
My son, the door you left without a word is open
It will remain open until you return.
x-----------------------------x
Isang Pintuang Bukas
(
Ako’y laging nakatitig sa isang bukas na pintuan
Isang gabing mapanglaw naaninag ko ang hugis ng ‘yong anino
Maingat ko ‘tong inabot habang ito’y tuluyang umukit sa kawalan,
Ng aking nilikhang patuloy-tuloy na imahinasyon
Kailangan mong malaman ang piniping iyak
Na gumambala sa katahimikan ng gabi,
O di kaya’y ng dilim ng pangakong binitiwan
Laban sa paligid ng liwanag ng araw
Nakaupong naghihintay, ang ‘yong inang binalot ng karamdaman,
Walang muwang sa iyong pagkawala
Hiling nyang kamutin mo ang kanyang likod
Minsan, pag-asa’y mistulang naaaninag nang buong linaw
Sa panalangin ng marami-
Mga magsasaka, mag-aaral, manananggol,
Mga guro, manggagawa, kaibigan
Hinahalughog lahat ng sulok para sa’yo
Ngunit ang poot ng rumaragasang unos
Ang siyang lumulusaw ng pag-asa sa maselang yaring luha
Kahapon lamang, ang Haring Araw ay masidhing sumisikat
Ang ‘yong mga kaibiga’y dumating. Aming hinanda ang tapuy
Sa mamahaling banga ng ‘yong lolo
Mga ninuno nati’y uminom ng tapuy at nagdiwang
Ang lumang kanin ay mapula, muntikang magkulay lila
Yaong galling sa Kalinga, ang .yung laging ninanais
Minasdan namin ang mga litrato mo at inakdang likha
At nagunita ang ‘yong mga salita at mga pagnanais
Ang pag-ibig mo sa katotohanan, hustisya,
pagkakapantay pantay at karangalan
Ako’y biglang nagising kaninang umaga
Sa tinig ng malakas ng ulang bumabayo sa bubong
Ang mga patak ng ulan ay bumasa sa kumakaluskos na sahig
Mula sa butas na iyong tinapalan sa lumipas na buwan
Ikaw ba’y pumalya o binalak mo itong gawin sa susunod na pagkakataon?
Ito ba ay sa may bintana kalakip ang pag-asang titila ang ulan
At ang sinag ng araw ay gagapang sa loob ng ‘yong silid?
Isiniwalat sa radio na anim na minero ang nakulong sa lagusan
at sinuko ang multo
Ngunit sampu ang sumakop sa kamatayan at pinahiya ang bagyo
Marami pang dapat gawin hinggil sa paghihikahos ng masa
Aking anak, ang pintuang iniwan mo nang walang anumang salita ay bukas
Ito’y mananatiling bukas hanggang sa ika’y magbalik